Kazimierz Albin — „List gończy”

Kazimierz Albin — „List gończy”

                 Książka ta jest opisem przeżyć i doświadczeń autora w latach 1939–1945. Wojna zastała go w domu krótko po powrocie z kursu drużynowych Krakowskiej Chorągwi ZHP. Jako zdeklarowany harcerz z powołania i poczucia obowiązku pan Kazimierz zgłosił się do Hufca Podgórskiego, gdzie przydzielono mu zadanie zorganizowania grupy młodzieży do ochrony trzech mostów i wiaduktu. Zadanie to wykonywał sumiennie do czasu wkroczenia Niemców do Krakowa. Był to cios dla młodego idealisty, więc na wieści, że rząd Rzeczpospolitej zaczął tworzyć armię we Francji, decyzja o próbie przedostania się do polskiego konsulatu w Budapeszcie była tylko kwestią czasu. Krótko po Nowym Roku, 3 stycznia 1940 roku, pan Kazimierz z bratem podjęli próbę przedostania się na Węgry przez Słowację. I być może udałby im się ten zamiar, gdyby nie zdrada pod pozorem pomocy. Następnie po przejściu etapów więziennych w Preszewie, Muszynie, Nowym Sączu i Tarnowie, został wywieziony pierwszym transportem do KL Auschwitz, gdzie otrzymał numer obozowy 118. W obozie przebywał do 27 lutego 1943 r., kiedy to wbrew własnym zamierzeniom wraz z kolegą Franciszkiem Romanem (nr 5770) uciekł i po krótkiej tułaczce wrócił do Krakowa, gdzie pod fałszywym nazwiskiem do końca wojny prowadził działalność dywersyjną w ramach działania Armii Krajowej. 
           Tak przedstawia się w skrócie treść książki. W opisie tym da się zauważyć nacisk na harcerskie korzenie autora. Było to zamierzone, lecz powody wytłumaczę za chwilę. Natomiast zastanawia mnie pewien wątek, który często przewija się w książkach tzw. obozowych. Ludzie ci trafili do obozów i odczuli na własnej skórze, jak traktuje się tam człowieka, jak próbuje się go pozbawić człowieczeństwa, jak szybko można stracić życie i jak niewiele to życie znaczy dla oprawców. To właśnie ci ludzie, którym udało się wydostać, czy to przez ucieczkę, czy przez zwolnienie, zazwyczaj wracali do konspiracji i walki przeciw okupantowi. I to właśnie uważam za godne podziwu. Ci ludzie, wiedząc, co może ich czekać w razie dekonspiracji, jednak nie rezygnują, a wręcz przeciwnie — jest to dla nich tylko jeszcze jeden powód do tego, by tę walkę podjąć. Zastanawiałem się, czemu tak było, dlaczego ci ludzie tak postępowali i dochodzę do jednego wniosku. W obozach głównie osadzano więźniów politycznych, inteligencję oraz harcerzy. Ludzie ci patriotyzm mieli we krwi i osadzenie w obozie nie było w stanie zabić tego, co czuli do własnego kraju… Aż przykro, że w naszych czasach odczuwamy brak takich właśnie ludzi...