Tadeusz Żeromski — „Międzynarodówka straceńców”
Autor podczas okupacji niemieckiej pracował jako woźny w browarze Haberbuscha i Schielego. Po aresztowaniu był więźniem obozów koncentracyjnych Sachsenhausen, a następnie, do końca wojny, Mauthausen.
W tej krótkiej opowieści opisuje urywek obozowego życia, który zaczyna się w lutym 1945 roku w obozie Sachsenhausen. W tym czasie ewakuowano kolejne grupy więźniów. Do transportu trafił także autor relacji, który przebywał w rewirze, czyli szpitalu obozowym. Więźniowie tego transportu trafili do obozu, którego zła sława była już wtedy znana wszystkim. Jak pisze autor: "...Każdy z nas wiedział od dawna, że stamtąd się nie wraca..."
Jednak sama relacja autora wskazuje, że pomimo tej czarnej sławy można przeżyć i w najgorszych miejscach...
Książka jest krótka, liczy sobie ledwie 76 stron w formacie nie większym niż A6 i z 22 kartkami przedmowy. Więc prawie wydanie kieszonkowe.
Po przeczytaniu tytułu spodziewałem się patosu rodem z PRL i nie myliłem się. Zalatuje propagandą, która irytuje mnie w tego typu relacjach. Jednak większość polskich autorów pisała w czasach, gdy cenzura nie była tylko słowem, więc trzeba się z tym godzić.
Czy warto sięgnąć po tę „broszurkę”? Hmmm..., jeśli ktoś interesuje się tą tematyką, to powinien czytać wszystko, bo w każdym opisie, choć krótkim, można znaleźć coś nowego.
Czy warto sięgnąć po tę „broszurkę”? Hmmm..., jeśli ktoś interesuje się tą tematyką, to powinien czytać wszystko, bo w każdym opisie, choć krótkim, można znaleźć coś nowego.
Materiały dotyczące książki i przedmowy — Archiwum Akt Nowych
Wzmianka bibliograficzna o wydaniu z 1946 r. — biblioteka cyfrowa UMCS
